(கிருஸ்ணா)
சமூகத்தின் ஆணிவேராகவும், எதிர்கால சந்ததியை உருவாக்கும் சக்தியாகவும் விளங்கும் பெண்களின் பாதுகாப்பும் இருப்பும் இன்று வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் பாரிய கேள்விக்குறியாக மாறியுள்ளன.
அண்மைக்காலமாக ஊடகங்களிலும் சமூக வலைத்தளங்களிலும் வெளியாகி வரும் செய்திகள், எம் சமூகத்தை ஆழ்ந்த அதிர்ச்சிக்கும் அச்சத்திற்கும் உள்ளாக்கியுள்ளன. கல்முனையைச் சேர்ந்த மூன்று பிள்ளைகளின் தாயான சுப்பிரமணியம் கற்பகக்கரசு (34), கிளிநொச்சி அக்கராயன்குளத்தைச் சேர்ந்த சுமன் அகஷியா (18), மட்டக்களப்பு ஏறாவூர் - தளவாயைச் சேர்ந்த சசிகரன் சஞ்யுதா (19), திருகோணமலை மூதூரைச் சேர்ந்த அஜி மற்றும் அப்பிஷா (19), மட்டக்களப்பு கல்லடியைச் சேர்ந்த தேவகுமரன் லக்ஷனியா (18) எனத் தொடர்ச்சியாகப் பெண்கள் மற்றும் இளம் யுவதிகள் காணாமல் போய்க்கொண்டிருக்கின்றனர்.இவை வெறும் பெயர்களோ அல்லது செய்திகளோ அல்ல; இவை ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு குடும்பத்தின் கண்ணீரையும், ஒரு சமூகத்தின் பாதுகாப்பற்ற நிலையையும் பறைசாற்றும் சாட்சியங்கள். காணாமல் போதல் மட்டுமன்றி, யாழ்ப்பாணம் புன்னாலைக்கட்டுவனில் க.பொ.த உயர்தரப் பிரிவு இரட்டைச் சகோதரிகள் தீயில் எரிந்து உயிரிழந்த சம்பவமும், அது தற்கொலையல்ல கொலை எனப் பெற்றோர் எழுப்பும் மரண ஓலமும் நெஞ்சை உலுக்குகின்றன. மேலும், கிளிநொச்சி சாந்தபுரத்தில் 26 வயது யுவதி கூட்டுப் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டதும், திருவையாறு பகுதியில் 19 வயதுச் சிறுமி வன்கொடுமை செய்யப்பட்டதும் எமது மண்ணின் அறநெறிகள் எங்கே செல்கின்றன என்ற அச்சத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.
சமூகத்தின் அலட்சியப் போக்கும் தவறான பார்வையும்
இத்தகைய பாரதூரமான சம்பவங்கள் இடம்பெறும் போது, எமது சமூகம் அவற்றை அணுகும் விதம் மிகவும் வேதனைக்குரியதாக உள்ளது. ஒரு இளம் பெண் காணாமல் போய்விட்டாள் என்ற செய்தி வெளியான அடுத்த கணமே, "காதலனோடு ஓடிப் போயிருப்பாள்", "எங்காவது ஒளிந்து குடும்பம் நடத்துவார்கள்" எனச் சமூகம் மிக இலகுவாகவும், ஏளனமாகவும் முத்திரை குத்திவிடுகிறது. சமூக வலைத்தளங்களில் இவ்வாறான செய்திகளுக்குக் கீழ் இடப்படும் கேலியான கருத்துக்களும், சிரிக்கும் குறியீடுகளும் (Emojis) எமது சமூகத்தின் மனசாட்சி மரத்துப் போய்விட்டதோ என்ற ஐயத்தை எழுப்புகின்றன.
ஒரு பெண்ணின் காணாமல் போதலை வெறுமனே 'காதல் விவகாரம்' என்ற ஒற்றைக் கண்ணோட்டத்தில் பார்ப்பது மிகப்பெரிய ஆபத்தாகும். அதன் பின்னணியில் ஆட்கடத்தல் (Human Trafficking), போதைப்பொருள் கும்பல்களின் சதி, இணையவழி மோசடிகள் (Cyber Exploitation), பாலியல் சுரண்டல்கள் அல்லது கொலைகள் போன்ற பாரிய குற்றச் செயல்கள் மறைந்திருக்கக்கூடும் என்பதை நாம் ஏன் சிந்திக்கத் தவறுகிறோம்? சமூகத்தின் இந்த அலட்சியப் போக்கு, உண்மையான குற்றவாளிகள் தப்பிப்பதற்கும், பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்கள் அவமானத்தால் கூனிக்குறுகி நீதிக்காகப் போராடத் தயங்குவதற்கும் வழிவகுக்கிறது.
பின்னணிக் காரணிகள் என்ன?
வடக்கு, கிழக்குப் பிரதேசங்களில் பெண்களுக்கு எதிரான இத்தகைய அசம்பாவிதங்கள் அதிகரிப்பதற்குப் பல்வேறு சமூக, பொருளாதார மற்றும் உளவியல் காரணிகள் பின்னணியாக உள்ளன:
பொருளாதார நெருக்கடியும் குடும்பச் சூழலும்: நாட்டில் நிலவும் கடுமையான பொருளாதார நெருக்கடி குடும்பங்களின் அன்றாட வாழ்க்கையைச் சிதைத்துள்ளது. வறுமை, பெற்றோரின் வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்பு, குடும்பத் தகராறுகள் போன்றவற்றால் பிள்ளைகள் மீது போதிய கவனம் செலுத்த முடியாத நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. இந்த இடைவெளியைச் சமூக விரோத சக்திகள் தமக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றன.
தொழில்நுட்பம் மற்றும் சமூக வலைத்தளங்களின் தவறான பயன்பாடு: ஸ்மார்ட் கைப்பேசிகள் மற்றும் சமூக வலைத்தளங்களின் அசுர வளர்ச்சி இளம் வயதினரை எளிதில் திசைதிருப்புகிறது. போலியான கணக்குகள் ஊடாகப் பழகி, ஆசை வார்த்தைகள் கூறி இளம் பெண்களை வீட்டை விட்டு வெளியே வரவழைத்து ஏமாற்றும் கும்பல்கள் இன்று பரவலாகச் செயற்படுகின்றன.
போதைப்பொருள் பாவனை: வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் திட்டமிட்டுப் பரப்பப்படும் போதைப்பொருள் கலாசாரம் இளைஞர்களின் சிந்தனையை மழுங்கடித்துள்ளது. போதையின் பிடியில் சிக்கியவர்களால் பாலியல் வன்கொடுமைகளும், கொலைகளும் அச்சமின்றி அரங்கேற்றப்படுகின்றன.
சட்டத்தின் மீதான அச்சமின்மை: குற்றச் செயல்களில் ஈடுபடுபவர்களுக்கு உடனடியான, கடுமையான தண்டனைகள் வழங்கப்படாததும், விசாரணைகளில் ஏற்படும் காலதாமதமும் குற்றவாளிகளுக்குத் துணிச்சலைக் கொடுக்கின்றன.
தொடர்ந்தால் ஏற்படும் விளைவுகள்
இந்த நிலைமை தொடருமானால், எமது சமூகத்தில் பாரதூரமான விளைவுகள் ஏற்படுவதைத் தடுக்க முடியாது. பெற்றோர்கள் தமது பெண் பிள்ளைகளைப் பாடசாலைகளுக்கோ, மேலதிக வகுப்புகளுக்கோ அல்லது வேலைகளுக்கோ அனுப்ப அஞ்சும் நிலை உருவாகும். இது பெண்களின் கல்வி மற்றும் பொருளாதார முன்னேற்றத்தை முடக்கி, அவர்களை மீண்டும் வீட்டுக்குள் முடக்கும் பிற்போக்குத்தனத்திற்கு இட்டுச் செல்லும். அத்துடன், சமூகத்தில் பாதுகாப்பற்ற உணர்வும், உளவியல் அழுத்தங்களும் அதிகரித்து, தற்கொலைகளின் எண்ணிக்கை இன்னும் உயரக்கூடும்.
இதற்கான தீர்வுதான் என்ன?
இந்த அவல நிலைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டுமாயின், தனிப்பட்ட ஒரு தரப்பால் மட்டும் முடியாது; ஒட்டுமொத்த சமூகமும், பாதுகாப்புத் தரப்பினரும் ஒன்றிணைந்து செயற்பட வேண்டும்.
பாதுகாப்புத் தரப்பினரின் உடனடி நடவடிக்கை: காணாமல் போனவர்கள் தொடர்பான முறைப்பாடுகள் கிடைத்தவுடன், பொலிஸாரும் பாதுகாப்புத் தரப்பினரும் அதனைச் சாதாரண விடயமாகக் கருதாமல், துரித கதியில் விசாரணைகளை முன்னெடுக்க வேண்டும். தொழில்நுட்ப உதவிகளைப் பயன்படுத்தி, காணாமல் போனவர்களைக் கண்டுபிடிப்பதோடு, இதன் பின்னணியில் ஏதேனும் திட்டமிட்ட கடத்தல் கும்பல்கள் உள்ளனவா என்பதைக் கண்டறிந்து வேரறுக்க வேண்டும். பாலியல் வன்கொடுமை மற்றும் சந்தேகத்திற்கிடமான மரணங்களுக்குப் பக்கச்சார்பற்ற நீதியும், குற்றவாளிகளுக்கு உச்சபட்ச தண்டனையும் வழங்கப்பட வேண்டும்.
குடும்பங்களின் பொறுப்பும் அரவணைப்பும்: பெற்றோர்கள் தமது பிள்ளைகளுடன் நட்பு ரீதியான உறவைப் பேண வேண்டும். அவர்களின் அன்றாட நடவடிக்கைகள், நண்பர்கள் மற்றும் கைப்பேசிப் பாவனை குறித்து விழிப்புணர்வுடன் இருக்க வேண்டும். பிள்ளைகள் தமது பிரச்சினைகளை அச்சமின்றிப் பெற்றோரிடம் பகிர்ந்து கொள்ளும் சூழல் வீட்டில் உருவாக்கப்பட வேண்டும்.
பாடசாலை மற்றும் சமூக மட்ட விழிப்புணர்வு: பாடசாலைகளில் மாணவர்களுக்கு வாழ்வியல் திறன்கள், இணையப் பாதுகாப்பு (Cyber Safety) மற்றும் சமூக ஆபத்துக்கள் குறித்த விழிப்புணர்வுச் செயலமர்வுகள் தொடர்ச்சியாக நடத்தப்பட வேண்டும். கிராம மட்டங்களில் உள்ள மாதர் சங்கங்கள், இளைஞர் கழகங்கள் மற்றும் சமூக அமைப்புகள் விழிப்புணர்வுக் குழுக்களை அமைத்துத் தமது பிரதேசப் பெண்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்ய வேண்டும்.
சமூக மனநிலையில் மாற்றம்: பாதிக்கப்பட்ட பெண்களையும் அவர்களின் குடும்பத்தினரையும் ஏளனம் செய்வதை நிறுத்தி, அவர்களுக்கு உளவியல் ரீதியான ஆதரவையும் தார்மீக பலத்தையும் வழங்கும் பக்குவத்தைச் சமூகம் வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.
பெண்களின் கண்ணீரும், இளம் உயிர்களின் அழிவும் ஒரு ஆரோக்கியமான சமூகத்திற்கு அழகல்ல. நடந்து முடிந்த சம்பவங்களை வெறும் செய்திகளாகக் கடந்து செல்லாமல், இனியொரு தாய் தன் பிள்ளையைத் தேடி வீதியில் அழக்கூடாது என்ற உறுதியை ஒவ்வொருவரும் எடுக்க வேண்டும். பாதுகாப்புத் தரப்பினர் தமது கடமையைச் செவ்வனே நிறைவேற்றவும், சமூகம் விழிப்புணர்வுடன் செயற்படவும் இதுவே தருணமாகும்.
